رنگینک

این سال های سوگوار

rangynak — Fri, 06 Nov 2009 20:29:18 GMT

همیشه استثنا هست! این پست رو هم بزارید جزو استثناها وگرنه رنگینک همچنان سرخوش میزنه!!

آخه نتونستم از این شعر بگذرم. این شعر شاید حدوداً بیست سال پیش سروده شده باشه ولی همچنان حکایت حال ماست!

اين سال هاي سوگوار را به خاطر بسپار
كه جواني تو
و ميانسالي مرا
باخود برد
نواد گانت را اگر ديدي
برزانو بنشان
و در بيخوابي هاي شبانه
قصه وار آغاز كن
ما در روزگاري زيستيم كه گدايان معتبر
خزاين ايمان را به تاراج بردند
و دعاها و نفرين ها
نامستجاب از آسمان ها رانده شدند
و سفره هاي گرسنه
بر سجاده ها
شوريدند
از آنان بخواه
كه اين خشكسالي را برما ببخشايند
كه در هجوم داسها و تبرها
مجال كاشتن نبود
وما ازطوفان
تنها پايمردي
و گليم سربلندي خويش را رهانيديم
به آنان بگو
كه ما دست به هيچ جنايتي نيالوديم
نسل منقرض بوديم
كه عقوبتي ناسزاوار را پذيرفتيم
و بهار درانجماد و پرواز در قفس را
باور نكرديم
به آنان بگو كه
اين سال هاي سوگوار را بخاطر بسپارند
و مارا
كه در تنگناي تاريخ
آسودگي را نه در زيستن
كه در مردن هم نيافتيم
به آنان بگو .... احمد حیدر بیگی ( ۱۳۱۸-۱۳۸۶)

پ.ن:

۱/ رهایی چقدر خوبه حتا اگر از یک گچ فکسسنی باشه!

۲/ از نظراتتون در پست قبل ممنون. استفاده کردم :)

بچرخ تا بچرخیم!

rangynak — Tue, 03 Nov 2009 12:13:18 GMT

"همه ی زندگی پر از دایره های مختلفه که ما توش دور میزنیم. اگه بخای به قصد فرار از تکرار و دور چرخیدن از دایره بیای بیرون تو دایره ی دیگه ای میافتی و بازم تکرار و دور شعاعی چرخیدن!و از اونجایی که یک سری setting هایی رو آدم هست که تغییر ناپذیره پس دایره هایی که توش میفتی و دور میزنی هم آنچنان فرق فاحشی با دایره ی قبلی نداره."

این حرفا رو دیروز دوستم داشت بهم می گفت. وقتی که من بهش از پشیمونیم از انجام کاری گفتم و گفتم چقدر از دست خودم عصبانی میشم وقتی به خودم قول و قسم های فراوون میدم که دیگه انجامش نمیدم ولی بازم انگار نه انگار!

حالا افکارتون به طرف کارای خیلی خلاف و خفن نره! مثال خیلی ساده اش اونی که اهل خوندن شب امتحانه و درسا رو تلنبار میکنه برای شب امتحان. هر چقدرم بهش سخت بگذره و پشت دستش رو داغ کنه بازم ترم بعدی همون آش و همون کاسه. تو این دایره دور میزنه. setting اش اینجوریه.

و در نهایت این دوست نازنین چی گفت؟ گفت : "پس بی خیال شو ! آدم تنها کاری که میتونه بکنه اینه که از پیمودن هر لحظه در مسیر اون دایره لذت ببره و هر بار با خودش فلسفه بافی نکنه که من چرا تو این دایره ام . از این دایره بیام بیرون چی میشه و ...و ختم کلام اینکه زندگی تکرار مکررات است! تِیک ایت ایزی!"

نظر شما بسی بسا برای من و آن دوست اهمیت دارد همی....(یه جورایی نظر سنجی می باشد.)

آنتی آلزایمر

در شب هجران مرا پروانه ی وصلی فرست ورنه از دردت جهانی را بسوزانم چو شمع

کوه صبرم نرم شد چون موم در دست غمت تا در آب و آتش عشقت گدازانم چو شمع

(حافظ)

پرسیده بودی خوبی تو؟

rangynak — Thu, 29 Oct 2009 11:32:18 GMT

شمعدانی قرمز عزیز پرسیده بودی خوبی؟ بچه هات خوبند؟

بزار تا برات بگم:

رنگینک حالش خوبه!

رنگینک مونده خونه همش مشق نام لیلی می کنه! همونایی که اون بالاست رو می گم!

رنگینک از گچ پاش حوصله اش سر رفته ! اما خوشحاله که یه سرگرمی برای دخترکان ونوسی پیدا شده! رنگینک وقتی دخترکان ونوسی رو گچ پاش خط خطی میکنند دلش باز می شه!

آنتی آلزایمر

وان را که تویی ماوا          آواره نخواهد شد
وان را که تویی خرقه     عریان نشود هرگز
وان را که تویی چاره      بیچاره نخواهد شد      شاهکار بینش پژوه

(از وبلاگ مالزی نشین کش رفتم!)

بعد نوشت : ادامه ی مطلب رو باز کنید یک هدیه دارم براتون به مناسبت ۸/۸/۸۸ میلاد امام ۸ام

کتابخوانی من و "دوستان"!

rangynak — Sun, 25 Oct 2009 08:47:18 GMT

ق.ن: آخه هر پست بلندی که حوصله سر بر نیست . حالا شما این پست رو بخوونید. حوصله تون سر رفت بامن! (آیکون اعتماد به نفس)

بین چند تایی از ما "دوستان" ایرونی که اینجا هستیم باب شد که هر کی می رفت ایران و کتابی برای خوندن می آورد به دیگری تعارفی میزد که "میخای این کتاب رو بخوونی ؟ من خوندمش . بد نبود" و به این ترتیب کتاب ها دست به دست می شد تا اینکه به مرور این کار به شکل یک قانون نانوشته یا بهتر بگم یک قسم نامه ی نانوشته ای در اومد جوری که حالا اگه روزی تو خونه ی یکی جمع بشیم و چشممون به کتابی حتی کتاب "رنگ آمیزی کنید " کودکان بیافته که اون دوست به ما "دوستان"معرفیش نکرده اون دوست رو به شکل یک خائن می بینیم!

در بین کتاب هایی که رد و بدل می شه کتاب های من همیشه بهترینه وهنوز پام به خاک دبی نرسیده "دوستان" از دستم می قاپند . چرا؟ چون کتاب هایی که من می آرم همه انتخاب شده هستند. چرا؟ چون دوست خیلی خیلی خوبی دارم که دقیقن عین خواهرم میمونه یا برعکس! به نام افرا و پاییز که ماهی شونصد تا کتاب میخونه و از بین اونا بهتریناش و به روز ترین هاش رو مجانی میده دست من تا بخونم.

اما یکی دو تا از همین "دوستان" که از این موهبت بی بهره هستند چیکار می کنند؟ اونا وقتی میخان بیان دبی تازه یادشون میافته که چند تایی کتاب بخرند . اینه که می پرند از سرکوچه شون یا دقیقه نود از همون فرودگاه دو سه تا رمان بر میدارند که هر بار ما یعنی بقیه ی "دوستان"به اتفاق ارا بهشون سفارش اکید می کنیم که دفعه ی بعد همون اطلاعات هفتگی یا مشابه رو از تو هواپیما بردارند و پول بی زبون رو دور نریزند!

همه ی اینا رو گفتم که بگم این بار یک اتفاق نادر افتاد و اون این که یکی از "یکی دو تا از همین دوستان"کتابی رو داد بخوونم که خوندنی بود! کتاب " سهم من"نوشته ی پری نوش صنیعی. البته بخش های اول رو که خوندم تصمیم داشتم ببرم پسش بدم و اطلاعات هفتگی بگیرم اما این بار ندایی غیبی بهم گفت دلشو نشکن . حالا تا آخر بخوون شاید یه چیزی از توش در اومد و انصافن هم قسمت های بعدی جذاب تر شد. شاید چون آخرای کتاب شخصیت اصلی داستان به سن و سال الانای من رسیده بود و من درکش می کردم!!

پ.ن:

۱/البته...البته این کتاب اصلن به پای کتابایی که افرا معرفی می کنه نمی رسه و در واقع کتابی با نوشته ی قوی و محکمی نیست . افرا جوونم مرسی برای اون همه کتاب خوب + (آیکون پارتی بازی)

۲/ آیا کسی در این جمع حال فردی رو که کف پای در گچش روزی سه بار یا بیشتر میخاره میدونه؟

۳/ مصاحبه با پری نوش صنیعی . در ادامه ی مطلب هم توضیح مختصری از کتاب اومده.

آنتی آلزایمر

گفت مشق نام لیلی می کنم خاطر خود را تسلی میکنم

چون میسر نیست بر من کام او عشق بازی می کنم با نام او

آخه چه فرقی می کنه؟!

rangynak — Tue, 20 Oct 2009 16:28:18 GMT

واقعن در حیرت بعضی از هموطنان غربزده مون موندم. وقتی جشن های کریسمس میشه و فرنگیا در و دیوار و حتی درختاشون رو چراغوونی میکنند آنچنان با حسرت ازش تعریف می کنند و با دهان باز نگاه میکنند که که انگار تو عمرشون یه دونه لامپ هم ندیدند اما وقتی جشن دیوالی هندی ها میرسه جشنی که اصل معنیش همون جشن ریسه های رنگی و نور هست تزیینات اونا رو مسخره میدونند و میگن وای چه دهاتی بازیا!

آخه چه فرقی می کنه؟ واللا من که بسی بسا لذت می برم از تزییناتی که همسایه هامون کردند. از نقش هایی که با پودرهای رنگی جلوی دراشون گذاشتند . از ریسه های رنگ و وارنگی که از بالکن هاشون آویزون کردند و شبا می درخشه و کوچه و خیابون رو قشنگ کرده. از شمع های قشنگی که شبا روشن می کنند. از صدای ترقه هایی که شب ها به مناسبت جشن دیوالی تو فضا می پیچه (البته به صداب بمب گونه ی چهارشنبه سوریای ما که نمی رسه!)

ایشاللا بهشون خوش بگذره.

پ.ن

۱/میگم تا به حال پاتون تو گچ بوده؟ عجب درد سریه!

۲/ ثابت شده مدت زمان گچ گرفتگی پا در خانوم ها رابطه ی مستقیم با افزایش مهارت آقایون در آشپزی داره!

۳/ نمایشگاه Gitex 2009 - از معتبرترین نمایشگاه های بین المللی عرضه ی محصولات آی تی و الکترونیکی- از دو روز پیش در دبی شروع شده. اومدید این ورا سری هم به ما بزنید. (دوباره جوگیر شدم!)

آنتی آلزایمر

این دفعه شعر نمیخام بگم . میخام بگم اگه زمانی جایی خواستید در مشاعره شرکت کنید هر چی بیت با "ت" و "م" شروع می شه حفظ کنید چون بیشتر ابیات به این دو حرف ختم میشه! به این مهم دراین مدت آنتی آلزایمر نویسی پی بردم!

Road Runner

rangynak — Sat, 17 Oct 2009 09:59:18 GMT

خیلی وقته از"...ترین پرندگان نگفتم!.

این بار میخام "بهترین ذخیره کننده ی انرژی " در میان پرندگان رو معرفی کنم. (best energy saver)

کارتونی با شخصیت های زیر یادتونه؟ کارتون road runner ؟

اگه فکر می کنید این پرنده یک شخصیت تخیلیه که فقط تو کارتون حرص گرگ بیچاره رو در می آره سخت در اشتباهید! این پرنده واقعن خارج از دنیای هالیوود هم وجود داره البته اون صدای "بیپ بیپ " رو دیگه در نمیاره!

این پرنده به عنوان سریعترین پرنده با سرعتی حدود 24 کیلومتر در ساعت شناخته شده.البته پرنده ای که قادر به پرواز هم هست اما دوست داره زمین خدا رو با دویدن گز کنه!

اما علاوه بر این ها قدرت فوق العاده ای در سیو کردن انرژی داره که بی نظیره. پشت این پرنده با داشتن رنگدانه های ملانین دقیقاً مثل صفحه های خورشیدی عمل می کنه. صبح به صبح پرنده ی سریع السیر ما پشتش رو می کنه به آفتاب و پرهای پشتش رو پوش میده و میزاره که آفتاب به پوستش بخوره و حسابی شارژ میشه تا بتونه همونجوری عین کارتونه تمام روز رو برق آسا بدوه. بیپ بیپ!

آنتی آلزایمر

                           تو را من چشم در راهم
         شباهنگام كه مي گيرند در شاخ تلاجن * سايه ها رنگ سياهي
                 وزان دلخستگانت راست اندوهي فراهم
                         تو را من چشم در راهم

* تلاجن : درختي است جنگلي شاعر:نیما

صدای احمدرضا احمدی موسیقی ف.لاچینی

(از آلبوم شب سرد زمستانی محمد نوری)

از هر دری سخنی

rangynak — Mon, 05 Oct 2009 11:10:18 GMT

ممنون از همه ی شما که با شرکتتون در "هر کی گفت" لطف و صفایی به کامنتدونی بخشیدید.

کامنت خصوصیا زیاد بود اما از بین اونا فقط کتایون-مهرداد-مانیا -پووووووووووووووووووویا - حسین جواب درست دادند.آفرین صد آفرین!

کاسنی هم یه جورایی درست گفت و من و من و بادبادک باز هم که از کاسنی تقلب کردند! شما هم آفرین!

دوست لینک شده ای که اصرار زیاد به دونستن با ستاره و بی ستاره داشت و باعث شد من پست قبلی رو بزارم وقتی جواب رو فهمید در کامنتی نوشت:

	یکشنبه 12 مهر1388 ساعت: 19:35	توسط:.............
سرکاری خوبی بود! مردم از خنده ها. ای ول.

و اما جواب درست چی بود؟

جوابش رو اونایی که نمی دونند از اونایی که میدونند بپرسند

*******************************

اون روز تو رادیو یک بحث سیاسی گوش میدادم . مفسر سیاسی کلمه ای به کار برد که نوبر بود!

گفت این اتهامات و حرفا برای فلانی لایَتَچَسبَک هست !

یعنی "این وصله ها بهش نمی چسبه"!!

حالا چه اصراریه کلمه ی چسب با اون "چ" به اون غلیظی که تو عربی نیست ٬ صرف فعل عربی بشه اونم به اون غلیظی که تو فارسی نیست٬ خدا داند وبس!

**************************************

متروی دبی از حدود یک ماه پیش راه افتاد. می گفتند عربای دشداشه پوش و عبایا به تن که حتا برای خرید از بقالی هم از ماشیناشون پیاده نمیشن بلکه دستشون رو میزارن رو بوق تا شاگرد مغازه بیاد و سفارش بگیره عمرن سوار مترو بشند. می گفتند حالا که وضع اقتصادی خرابه کسی نمونده که مترو سوار شه! اما همین جمعه ی پیش به قدری یکی از ایستگاه های مترو ازدحام بود که مجبور به تعطیلی اون ایستگاه شدند!!

*******************************

و اما آنتی آلزایمر

مپرسید ای سبکباران مپرسید که این دیوانه ی از خود به در کیست

چه گویم! از که گویم! با که گویم! که این دیوانه را از خود خبر نیست

فریدون مشیری

هر کی گفت؟

rangynak — Sat, 03 Oct 2009 05:29:18 GMT

خیلی از دوستام که در لینکهام ستاره نشان شدند می پرسند ما چرا ستاره داریم .

خیلی از دوستام که در لینکهام ستاره نشان نشدند می پرسند ما چرا ستاره نداریم.

عرضم به حضورتون که سال های سال در کتاب های درسی ٬ کنجکاو بودن "فرهاد کنجکاو" و پشتکارش برای رسیدن به سوالات به رخمون کشیده شد اما تنها چیزی که از اون برامون مونده فقط کنجکاویشه! هر چی به این دوستان میگم جوابش خیلی ساده است فقط کافیه یه کوچولو مثل فرهاد تحقیق و آزمایش کنید دوباره پیغوم و پسغوم میدن که کنجکاوی ما رو کشت زودتر بگو جریان چیه.

منم به این فکر افتادم که از طریق این مطلب در این وبلاگ "پیدا کنم جانشین خلف فرهاد کنجکاو رو"!

به هر کس که بتونه بگه چرا بعضی لینک ها ستاره دارند و بعضی ندارند جایزه ی نفیسی تعلق می گیرد.

پ.ن

۱/ جمله ی آخر کاملاً تزیینی است!

۲/ کلمه ی "خیلی" در دو جمله ی اول کاملاً جنبه ی اغراق دارد. راستش همش سه چهار نفر پرسیدند . بقیه اصلن بویی از فرهادیت نبردند!

۳/ قابل توجه سانتا : به کلمه ی "مطلب" به جای "پست" توجه کن! فقط به خاطر تو :))

۴/ مهم: اگه جواب رو میدونید یا حدس زدید خصوصی بنویسید! لو ندید ها!

آنتی آلزایمر:

آنتی آلزایمر این بار شعر نیست اما جمله ای است از دکتر شریعتی که ارزش به خاطر سپردن داره.

ترجیح می دهم با کفش هایم راه بروم و به خدا فکر کنم

تااینکه در مسجد بنشینم و به کفش هایم فکر کنم

دکتر علی شریعتی

م بده

بچه بازی!

rangynak — Sun, 27 Sep 2009 08:52:18 GMT

"بچه بازی" عنوان پست اخیر جناب کاسنی هست که در اون یک بازی راه انداخته و همگان رو به شرکت در اون دعوت کرده.بازی به این شکله که باید لينكِ 3 تا از پست هاتون رو كه بيشتر از بقيه دوستش دارين تو وبلاگتون بذارين تا بقيه هم بدونن. فرقي هم نداره به چه دليل دوستشون دارين. هر چند اون رو هم مي تونين توضيح بدين.

این بازی بهونه ای شد تا سری به پست های قدیمم بندازم. هر پستی که میخوندم نگاهی هم به کامنتاش مینداختم. همشون خاطره هایی رو در من زنده میکرد. دوستانی که همچنان موندند. دوستانیکه اومدند و گذر کردند و رفتند. دوستانی که وبلاگشون رو بستند و جاشون خالی موند اما یادشون هرگز ! در اون لحظه واقعاً نفس کشیدن در زندگی مجازی رو حس کردم. ما این مدت رو همه با هم و کنار هم نفس به نفس زندگی کردیم. در غم و شادی هم شریک شدیم. از هر دری گفتیم. با هم خندیدیم .با هم گریه کردیم. همدیگر رو دلداری دادیم و....

چیه بابا جان! یه نیگا به سن و سال ما هم بندازین. از ما بچه بازی گذشته دیگه . بیشتر از حسِ بازی ٬جوگیر و احساساتی میشیم میریم بالا منبر دیگه!

اما نه! از اونجاییکه تو همین دنیای مجازی هم آدم با اخلاق دوستاش آشنا میشه میدونم که کاسنی الان حسابی از دستم کفریه که طبق قانونش بازی نکردم. بنابراین تا عصبانی تر نشده من سه تا پست رو لینک می کنم! البته مخصوصن فقط از بین پست های قدیمی تر انتخاب کردم تا بهونه ای بشه دوستان جدید پستای قدیم رو هم بخونند! البته اگر بخونند!

میمون مغز چون نشون میده از دروغ بیزارم.

آهان چون نشون میده از تظاهر بیزارم.

قتل در دنیای مجازی چون نشون میده چقدر درگیر این دنیا شدم.

آنتی آلزایمر

در تنگ نظر سعه ی صاحبنظری نیست با شب پرگان جوهر خورشیدوری نیست

(حسین منزوی)

هدف ما جلب رضایت شماست

rangynak — Tue, 22 Sep 2009 22:29:18 GMT

گذرم به مرکز شماره گذاری و تعویض پلاک خودرو در کیلومتر ۱۷ اتوبان تهران - کرج افتاد. داخل سالن های اون مرکز باجه هایی برای رسیدگی به امور هست . به زحمت می تونی برگه ی " مدارک لازم " برای انجام امور مربوط به شماره گذاری را که با خط بسیار ریز گوشه ی بعضی باجه ها چساباندند پیدا کنی در حالیکه به راحتی میتونی دو برگه ی دیگه ای با فونت نوشته ی درشت رو که به شیشه های تک تک باجه ها چسبوندند بخونی که به قرار زیره:

مطابق ماده ۶۰ قانون مجازات اسلامی

هر کس به کارکنان شرکت های دولتی در حال انجام وظیفه توهین نماید به ۳ تا ۶ ماه حبس و یا تا ۷۴ ضربه شلاق یا جزای نقدی....محکوم می شود.

مطابق قانون ۶۸۱مجازات اسلامی

مرتکبین به هیاهو و اخلال نظم عمومی به ۳ تا ۱۰ ماه حبس یا ۷۴ ضربه شلاق محکوم میشوند.

از رسیدگی به امور افراد بدحجاب معذوریم...

همونجا یاد حرف دوستم افتادم که می گفت به هر کشوری که وارد بشی از نوشته ها و پلاکاردهای تبلیغاتی توی شهر میتونی بفهمی که در اون شهر امنیت برقراره یانه!

همونجا یاد عکس هایی که نوید عزیز در وبلاگش رهگذر عمردر مورد زندگی شهروندان عادی در دانمارک می گذاره افتادم و یاد یکی از پست های اخیرش در مورد احساس امنیت در شهروندان!

همونجا یاد اون روزا افتادم که در جاهایی که ارباب رجوع رفت و آمد داشت می نوشتند هدف ما جلب رضایت شماست!

همونجا یاد خیلی چیزا داشتم میفتادم که دیدم یکی از مسئولین با چادر مشکی و ابروهای شلاقی اسمم رو صدا کرد گفت دنبالم بیایید! و بدون این که توضیحی بده عین زندانبانا پرونده به دست جلوی من محکم قدماش رو کوبید و رفت و منم دنبالش!

نگران نشین. نمی بردندشلاقم بزنند! این روش بسیار دوستانه(!) برای این بود که بعد از یک نیمروز کامل از این باجه به اون باجه رفتن در نهایت همراه این خانوم سر تا پا مشکی تا اتاق جناب سرهنگ برم تا جناب سرهنگ آخرین مهر و امضا رو روی سند ماشین بزنه!

وه که آدم چه احساس امنیتی می کنه تو هر گوشه ی این مملکت.

***********************

پ.ن/

۱/ از تمامی دوستان وبلاگی که حضوری یا تلفنی یا با کامنتهای خصوصی و عمومی بهم تسلیت گفتند بی نهایت سپاسگزارم. به قول معروف ایشاللا تو شادیا جبران کنم!

۲/ آیلا جان پرسیده بود این نوع نمایش لینک که من تو وبلاگم گذاشتم جدیده؟ جدید نیست اما این مدلِ چرخونِ غلطون رو خیلی دوست داشتم برای همین به شکل تدریس کاملاً خصوصی (یعنی همون کامنت خصوصی) از کتایون عزیز یاد گرفتم :)). مرسی کتی جان!

********************

آنتی آلزایمر

اگه میخواهید یک نسخه ی کامل درمانی برای آلزایمر داشته باشید سری به آخرین پست شادی خانومی بزنید. شعر طولانی اما فوق العاده زیبایی از قیصر امین پور گذاشته که بخصوص بچه هایی که به مدارس ایرانی با اون آموزش های دینی میرند واجبه که برای جلوگیری از شستشوی مغزی مرتبن این شعر رو زمزمه کنند!

****************************************

بی ربط:

یه دوستی گفت آهنگ جدید "آغوش" شادمهر عقیلی قشنگه گوش بده! منم به شما میگم!

آغوشتو به غیر من به روی هیشکی وا نکن منو از این دلخـــــوشی و آرامشـم جــــــدا نکــن

من برای با تو بـــودن پر عشق و خواهشـــم واسه بودن کنارت تو بگو به هر کجا پر می کشم